Elijzen.web-log.nl

Trainingsstage Mallorca 2010

1e trainingsweek Mallorca, januari 2010.

Energy Lab begeleidt Silence-Lotto op stage

De Silence-Lotto wielerploeg (weldra Omega Pharma-Lotto) verbleef van 12 t/m 22 december in het Spaanse Benicassim om het wielerseizoen 2010 voor te bereiden. Energy Lab tekende het programma van de renners tijdens deze stage tot in de puntjes uit en ging ter plaatse om een reeks kracht- en snelheidstests af te nemen.Op deze manier werden alle aspecten van het huidige vormpeil in kaart gebracht en werden de sprinters, klassieke renners en klimmers individueel geadviseerd.

Door het slechte weer de eerste dagen moest er flink wat training op de rollen worden afgewerkt, hetgeen het doorzettingsvermogen van de renners op de proef stelde.

De renners trainen in verschillende groepen aangezien er grote verschillen in wedstrijdprogramma bestaan. Zo begint het koersjaar voor sommigen reeds binnen enkele weken in het bloedhete Australië met de Tour Down Under.

Zoals het er nu naar uitziet begint Michiel van 7 t/m 12 februari 2010 in Qatar.

Ronde van Qatar 2009.

7 Heuvelen

“Wielrenner zoekt looppartner die het niet erg vindt om voor lul te lopen naast een hardlopende versie van iemand die lijdt aan Gilles de la Tourette.

Heeft u interesse? Meldt u zich dan aan bij ondergetekende”.

Hier loop ik dan. Ongecontroleerd, mijn benen zwabberen alle kanten op en zo nu en dan blaf ik iets wat lijkt op een hond met astma. Het wielerseizoen is ten einde en ik heb mijn oude liefde weer opgepakt. Maar ik denk dat mijn oude liefde niet meer hetzelfde voelt voor mij als ik voor haar want ze probeert er alles aan te doen om de relatie vroegtijdig weer te verbreken. Wat heb ik haar aangedaan waardoor ze nu zo moeilijk doet? Ik heb voor veel geld geinvesteerd in onze relatie: loopschoenen, loopbroek, loopshirt, looprek… Maar het mag niet baten. Ze geselt me met pijnen. In mijn voeten, kuiten, scheenbenen, borst. “Geef het toch op, je bent er niet voor gemaakt en al helemaal niet na 12 jaar onafgebroken fietsen”, zegt ze. Twaalf jaar vreemdgaan en dan teruggaan naar je eerste vriendinnetje, dat is vragen om moeilijkheden. Maar ik moet want ik heb in vlaag van verstandsverbijstering toegezegd aan Mathieu Heijboer om mee te doen aan de 7 Heuvelenloop in Nijmegen. En dat is nog minder dan 2 weken.

“Doe mee man, das leuk!” Op het eerste gezicht leek het me ook best een goed plan toen ik toe stemde met zijn idee maar dat was nog voordat ik een meter had gelopen. Juist klaar met het wielerseizoen voel je je natuurlijk nog fit en denk je dat je wel even 15 kilometer loopt zonder al te veel problemen. Ik had beter moeten weten.
Voordat ik een carriere begon als wielrenner was ik een redelijk verdienstelijke loper maar daar is dus helemaal niets maar van over. Ik zie er enorm professioneel uit als ik op pad ga maar daar is ook alles mee gezegd. Mijn loopbroek, schoenen en bijpassend hardloop jack mét windstopper en zakje voor je sleutels (jaha) kunnen helaas niet verbloemen dat ik loop als iemand met twee verzwikte enkels en een houten been. Mijn eerste looptochtje ging als volgt:
Rekken, 1 minuut wandelen, 1 minuut rennen, 6 minuten roggelen, 1 minuut rennen, 5 minuten schelden, 1 minuut rennen, 1 minuut wandelen en dan tegen mijn voordeur aan staan te spugen…. “Doe mee man, das leuk!” Yeah right!

Maar nu komt het wel akelig dichtbij allemaal en begin ik zowaar zenuwachtig te worden. Ik zal het toch wel redden? Ik zal toch niet afgaan, brakend op heuvel nummer vijf? Ik voel me bijna beschaamd dat ik er wel uitzie als iemand die de marathon in 2,5 uur loopt. Gelukkig heb ik me onder de naam Tom Boonen ingeschreven. Die kent toch niemand in Nederland…

Védébé

Wat hebben Michael Jackson en Frank Vandenbroucke met elkaar gemeen afgezien van het feit dat ze allebei blank zijn? Volgens mij niet veel behalve dat ze allebei afgegleden legendes waren bij leven en welzijn en waarschijnlijk nog veel meer een legende gaan worden nu ze veel te vroeg zijn overleden. Iedereen wist eigenlijk dat beide mannen nooit meer het niveau van hun hoogtijdagen zouden evenaren maar er bleef altijd een vage hoop in je achterhoofd dat ze nog een keer lieten zien waarom ze legendarisch waren. Helaas zal die dag nooit meer komen.Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik niets met VDB heb. Ik ben hem ooit wel eens tegengekomen op een koers maar ik heb er nooit een woord mee gewisseld. En ik kan ook niet zeggen dat ik fan van hem was in de jaren dat hij nog “straffe”dingen liet zien op de fiets, laat staan in de jaren dat hij niets liet zien op de fiets. Mensen die vonden dat VDB God was, vond ik een beetje zielige mensen want ik denk dat God wel betere dingen te doen had dan negen comebacks maken en negen keer te mislukken. We kunnen er natuurlijk doekjes om winden maar zo is het wel. Hij was een supertalent, heeft dat een paar jaar geetaleerd maar was vooral een karikatuur van zichzelf geworden de laatste jaren. Drugsverslavingen, zelfmoordpogingen, de ene na de andere ploeg verslijten zonder aansprekende resultaten… Er zijn renners die voor minder worden weggehoond. Maar niet Frank. Overal waar hij kwam, overal waar zijn naam viel, werd gejuicht, geroepen, gehuild: “God is Terug”. Hoe vaak hij ook van zijn voetstuk viel, hij werd even vaak weer terug opgeraapt en neergezet zodat hij verder kon gaan met “God” spelen. Bij elke aangekondigde comeback wilde je haast geloven dat hij het dit keer echt ging redden. Je wilde geloven dat zijn vorige mislukte omdat hij last van zijn knie had, omdat hij in echtscheiding lag of omdat hij overtraind was. Maar waar VDB volgens mij vooral last van had was van zichzelf. Want zeg nou eerlijk, wie wil nou ‘gewoon’ Frank zijn als hij ook God kan zijn? Niemand toch?In sprookjes mag je geloven maar je moet ook weten wanneer het einde van het sprookje geschreven moet worden. Het is jammer dat er nooit iemand tegen Frank heeft gezegd dat zijn sprookje uit was en dat het onoverwinnelijke gevoel van het jaar 1999 nooit meer terug zou komen. Nee, alle sprookjesgelovers wilde nog een keer het verhaaltje van Frank horen voordat ze gingen slapen. Nee echt, nog maar een keertje en dan was het oogjes toe. Maar toen zijn verhaaltje af was wilden ze het nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. En hij leefde kort en ongelukkig….

Tour de L 'Ain 2009 (wandeletappe).

Evans Holyfield

Zit je dan. De laatste vier uur van het WK wegwielrennen aan het kijken, wachtend tot de ultieme apotheose, de climax waarbij je van spanning bijna een hartaandoening krijgt, de finale der finales, het moment waar wielergeschiedenis wordt geschreven gaat aanbreken en dan wint, “O Heer bespaar mij deze anticlimax”,… Cadel Evans. En hij juicht niet eens! Ik wil wegzappen maar het blijft natuurlijk een ploegmaat dus ik laat hem nog heel even staan. Tot het moment komt waar hij als een halvegare apatisch een ring staat te kussen. Dat was de druppel! Zap. Eigen Huis en Tuin pik ik nog net mee.

 

Ik ben bevooroordeeld. Ik geef het grif toe. Ik ken Cadel helemaal niet, heb hem een keer een hand mogen schudden op de ploegpresentatie van Silence- Lotto maar toen keek hij mij aan alsof hij net werd voorgesteld aan de nieuwe camperchauffeur. Ik ken Cadel alleen van de verhalen en heb daardoor niet echt een goed beeld van hem. Egoistisch, asociaal, in zichzelf gekeerd, ondankbaar enzoverdervoorts zijn vaak de woorden die hem omschrijven en probeer dan maar eens een positief beeld te vormen van die Australier met z’n irritante piepstemmetje. Ik zal u zeggen, dat is verdomd lastig. Vandaar ook mijn grote teleurstelling toen hij als eerste de finish passeerde in Mendrisio, als ware hij net een trainingswedstrijd op het industrieterrein van Veldhoven had gewonnen en waar het ook niet gepast is om je handen in de lucht te steken. Heb ik dan vier uur lang voor Jan L*l zitten kijken? Ik vond van wel. Een grijze muis rijdt volgend jaar in een regenboogtrui…

 

Sporza komt ’s avonds met een samenvatting van het WK en ik zie de huldiging. Hij, Cadel, toont emoties, barst achter het podium in tranen uit, legt aan de reporter uit dat hij geen enkele hulp heeft gekregen van zijn ploeg en dat deze wereldtitel voor de mensen is die hem door dit moeilijke jaar hebben gesleept. Dan valt het woord “autistisch” en plots overvalt mij een vreemd gevoel. Medelijden krijg ik met hem. Bakken met kritiek krijgen, gehaat door alle collega’s, geen steun van zijn eigen ploeg. Hoe moeilijk kun je het jezelf maken? En toch werd deze muis, deze loser, deze wieltjeszuiger wereldkampioen. Wereldkampioen! Dat is dus de beste van de wereld. En hij heeft het vandaag niet gestolen. Misschien waren de meeste van zijn concurrenten wel stomverbaasd dat hij zelf de aanval koos maar hij sloeg ze allemaal knock-out met die ene demarrage en snelde naar de mooiste overwinning uit zijn carriere. Cadelleke werd Cadel, de grijze muis kreeg kleur en de asociale en egoïstische eigenheimer won in ieder geval mijn sympathie. Ik hoop dat hij met zijn nieuwe trui ook een nieuw imago gaat krijgen maar ik betwijfel of Cadel er ook maar een seconde van wakker zal liggen.

John Beton en het Beest van Friesland

Als je van Yerseke naar Moleneind zou rijden op de fiets zou je kunnen zeggen dat je er een aardige duurtraining op hebt zitten. De twee uithoeken van Nederland hebben niet veel gemeen, afgezien van het feit dat ze allebei dichter bij de Noordzee liggen dan Lommel, maar dat was het wel volgens mij. Toch is er een overeenkomst die sinds het wielerjaar 2009 niet meer over het hoofd gezien kan worden want de beide plaatsen herbergen twee wielertalenten met een opmerkelijk verhaal: Johnny Hoogerland en Lieuwe Westra

 

Bouwjaar 1982 en 1983 (vooral 1982 is een goed wijnjaar), de jaren waarin de twee hardrijders het levenslicht zagen. Allebei opgegroeid in de winderigste streken van Nederland en allebei beloftevolle renners in de jeugdcategorien. Lieuwe vooral een sprinter met een voorkeur voor muziek van de Party Animals (vandaar bij de jeugd bijbehorende gladgeschoren kop) en Johnny een pure hardrijder met een voorkeur voor het uithangen van de lolbroek (op gepaste maar vooral ongepaste momenten). Ik was er live getuige van dat Lieuwe drie klassiekers won als nieuweling en als jochie van 15 denk je dan al gauw dat je tegen de nieuwe Jan Raas van de 21e eeuw aan het fietsen bent. Ook Johnny kon menigmaal op mijn bewondering rekenen gedurende “onze Rabo junioren tijd” maar door de fratsen die hij na de koers uithaalde verwachtte je eigenlijk nooit dat deze zeeuw zou kunnen uitgroeien tot een serieuze beroepsrenner. Lieuwe was als junior al uit het wereldje gestapt en was zich volledig aan het richten op de andere geneugten des levens. Die zien we nooit meer terug.

Ronde van de Algarve 2009.

Maar wat schetste mijn verbazing toen ik een paar jaar geleden ineens naast De Nieuwe Lieuwe aan de start stond bij het NK. Lieuwe mét haar! Coupe gabber was verruild door blonde haren en zo te zien had Lieuwe met zijn nieuwe kapsel ook weer de moraal teruggevonden om in een peloton te rijden. Het leven zit vol verrassingen en bizarre wendingen.

Johnny had ondertussen ook het een en ander meegemaakt, van testosteron ongeval (testosterongeval) maar bewezen lichaamseigen tot uitstapjes in verschillende ploegen maar was wel altijd blijven fietsen tot het moment dat ook hij er de brui aan dreigde te geven. Tot ik hem in de winter van 2007 tegenkwam in de buurt van Lommel. “Verdwaald John?” “Nee, ik heb het winterlicht gezien!” en hij stoempte verder om in 2008 de keien uit de straat te rijden. Lieuwe deed hetzelfde en zo geschiedde dat een Zeeuw en een Fries bij VacanSoleil verenigd werden en de smaakmakers werden van het voorjaar van 2009.

 

Moraal van het verhaal? Bijzondere comebacks zijn niet alleen besteed aan renners zoals Armstrong.

 

Michiel

Paniekvoetbal

We schrijven het openingsweekend in Belgie. Omloop het Nieuwsblad is verreden en Silence Lotto was met drie man vertegenwoordigd in de kopgroep. Rabobank met vijf. Er blijft natuurlijk altijd baas boven baas hè? Toch ging er een Cervelo man lopen met de winst en stond Silence naast het podium en Rabobank met Flecha op het laagste treetje. De sterkste ploeg van de dag had een dubieuze tactiek gekozen in de finale maar deze tactiek was natuurlijk geniaal geweest als ze hadden gewonnen. Wielrennen is niet alleen hard fietsen en verstand op nul, dat bleek wel weer in Gent.

 

De dag erna is de tweede koers van het tweeluik: Kuurne- Brussel- Kuurne. Rabobank zit wederom met veel man in de kopgroep maar Silence Lotto daarentegen is in geen velden of wegen te bekennen. Ook ik niet. Waar de tactiek van Rabo de vorige dag het onderwerp van gesprek was in de media is onze afwezigheid dat op deze bewuste zondag. En de kritieken waren niet mals.

Nu pas besef ik hoe belangrijk het openingsweekend is voor Belgen want na het debacle in Kuurne, zoals dat zo mooi heet, gingen alle alarmbellen rinkelen in huize Silence Lotto. Crisisvergaderingen werden belegd, er werd over boetes gesproken en natuurlijk la question jambon (de hamvraag): Hoe dit is kunnen gebeuren?

Maar is er wel een logische verklaring voor het niet winnen van een wedstrijd of het collectief falen? Zoals je soms de beste kunt zijn en toch niet winnen, kun je soms ook niet goed zijn en toch winnen. Of zoals wij in Kuurne, niet goed zijn én niet winnen. Wielrennen is niet te voorspellen maar er zijn altijd factoren die mee spelen waardoor het niet loopt zoals je zou willen: een topsprinter verlaat de ploeg (McEwen), mannen die vorig jaar underdogs waren, worden nu ineens gebombardeerd tot kopman (Van Avermaet en Roelandts) wat natuurlijk een andere druk me zich meebrengt en dan is er altijd nog de vorm van de dag.

Natuurlijk is het goed voor het moraal als je vroeg in het seizoen wedstrijden wint maar is er ook geen gezegde in het fietsen dat luidt: “Je bent zo goed als je laatste koers”.?

Mensen zijn snel dingen vergeten maar het is logisch dat er tussentijds geevalueerd moet worden als iets niet loopt zoals gepland. Maar met paniekvoetbal scoor je ook geen doelpunten. Soms moet je berusten in hoe de dingen lopen en wachten op betere tijden. “Na regen komt zonneschijn”. Of zoals ze in Frankrijk zeggen: “La roue tourne” (het wiel draait) en dat is misschien in deze context wel het juiste spreekwoord.

 

Michiel

Gent Wevelgem 2009 - voor de start.

Gent - Wevelgem 2009 - Kemmelberg.

Global Warming

De opwarming van de aarde is een hot item in de wereld. Al Gore is niet weg te slaan uit de media en broeikaseffecten, overstromingen en bosbranden zijn fenomenen die niet meer weg te denken zijn uit het hedendaagse leven. Ik heb bij de woorden “opwarming van de aarde” altijd het idee dat het over de hele wereld dan warmer gaat worden, dus lekkerder om te fietsen. Maar zo schijnt het dan toch niet te werken.

 

Het is de derde rit in de Ster van Bessege. We vertrekken uit het troosteloze Nimes om per bus naar de start van deze etappe te rijden. De eerste twee ritten waren koud maar droog, maar nu slaat de regen al zachtjes tegen de voorruit. De gezichten in de bus staan, net als het weer buiten, op onweer. Wat regen toch met het moraal van een renner kan doen. Voorbereidingswedstrijden dienen gereden te worden in mooi weer, de eerste randjes moeten zichtbaar worden op armen en benen en de nieuwe schoenen moeten blinken in een voorjaarszonnetje. Dat is wat renners willen in de eerste koersen van het jaar. Noem ons verwend maar de eerste koersen van het jaar moet je ons niet lastig vallen met regen, natte sneeuw of allebei.

Zo laat mogelijk komen we de bus uit, stellen ons zichtbaar chagrijnig aan de start op en worden weggeschoten voor een middagje afzien in 3 graden en regen.

Maar als we na dertig kilometer koers verkeerd worden gestuurd, tien minuten stil worden gezet en langzaam blauw aanlopen is de maat vol voor iedereen: “Annulée!” wordt in koor geroepen en de koers wordt ingekort naar een slordige zeventig kilometer. En het had niet veel langer moeten duren.

Eigenlijk moesten we ons schamen dat we te beroerd zijn om door de regen te fietsen maar de warme douche in de bus spoelt al snel die schaamtegevoelens weg. Dikke ogen, blauwe lippen en “kouwe klauwen” zijn de overblijfselen van etappe numéro trois. Toch blijven we hopen dat de opwarming van de aarde ook zijn intrede doet in de wielerwereld, te beginnen met de etappe van morgen. Helaas was dat ijdele hoop voor deze Ster van Bessege.

 

Anderhalf week later fietsen we in korte broek, kort shirt en zonnebril door het Portugese land. De moraal is net als de temperatuur hoog. Hier zijn we renner voor geworden! Witte lijfen en bruine armen! Meer wielrenner kun je niet worden… Maar ik denk dat Al Gore daar maling aan heeft. Ik denk niet dat Al beseft hoe fijn het voor sommige mensen is dat de aarde opwarmt. Ik denk niet dat Al beseft dat er sommige groepen mensen zijn die dan met meer plezier naar hun werk gaan. Misschien dat Meneer Gore volgend jaar de Ster van Bessege eens moet gaan fietsen?

 

Michiel

GP La Samyn - 2009

Inauguratie

Amerika was afgelopen maand in de ban van Barrack Obama. Petjes, t-shirts, buttons en vlaggen waren niet aan te slepen in Washington en miljoenen mensen woonden de inauguratie van de eerste zwarte president van Amerika bij. Zowel ter plekke als op tv. Mediaspektakel in het kwadraat en natuurlijk typisch Amerikaans: Groot, groter, grootst.

 

Inauguratie: een formele ceremonie ter gelegenheid van bijvoorbeeld het begin van een ambtstermijn. Dat is wat in het woordenboek staat over dit fenomeen. Meestal slaat dit dus op een aanstaande president maar in dezelfde week als Obama werd er aan de andere kant van de wereld een andere Amerikaan geïnaugureerd (mooi scrabblewoord). De mensenmassa was iets minder groot als voor het Capitol, maar het mediaspektakel was er niet minder om. The Boss, oftewel Lance Armstrong, reed in de Tour Down Under voor het eerst sinds drie jaar weer een UCI koers en werd in Australië geïnaugureerd voor zijn derde ambtstermijn als beroepswielrenner.

 

Wereldkampioen op je 21^e, teelbalkanker overwinnen en zeven keer de Tour winnen. Er zijn Amerikaanse presidenten met een minder indrukwekkend levensverhaal. En nu maakt Lance zijn comeback in het peloton om er weer even orde op zaken te stellen. Daar gingen geen verkiezingen aan vooraf, maar een simpel filmpje op zijn website waarin hij met afgetraind gezicht de camera toespreekt: “Ja, de geruchten zijn waar. Ik kom terug”. Menig kandidaat-Tourwinnaar zag zijn overwinning alweer een jaar uitgesteld, want wat is er tegen dictator Lance te beginnen? Die gaat echt niet terugkomen als hij niet zeker weet dat hij de Tour kan winnen. Lance kent namelijk alleen het woord winnen. Maar zijn het echt alleen ambitie en de promotie van zijn kankerfonds die hem drijven? Zou het zwarte gat ook niet aan hem getrokken hebben zoals aan zoveel wielrenners en had hij niet gewoon schoon genoeg van de Hollywoodfeestjes? Miste hij niet het ritme van het leven als sporter en zag hij dat hij toch niet heel succesvol ging worden als marathonloper, wat hem deed besluiten te gaan doen waar hij goed in is: winnen op een fiets? Want winnen is verslavend, zeker als je het vaak doet. Daar kan geen geld of fotomodel tegenop.

 

Dus daar reed Mr. Livestrong zijn kilometers door het Australische land in de kleuren van Astana. De pers stond rijen dik te wachten om een glimp op te vangen van de fietsende legende, huwelijksaanzoeken onderweg werden mooi in beeld gebracht en Lance reed stoïcijns verder alsof hij nooit gestopt was. Mager, soepel tredje en vastberaden om in juli weer toe te slaan. Want in die maand haalt Lance Amerika persoonlijk drie weken uit haar crisis. De ambtstermijn van vier jaar zal hij waarschijnlijk niet vol maken, maar wie weet staat hij tegen die tijd wel voor twee miljoen mensen met één hand op zijn hart en één in de lucht: “I, Lance Armstrong, hereby declare…”

 

Michiel

Vriendendienst

Thomas Dekker. Enfant terrible van het cyclisme Hollandais, arrogant, patsertje, dure kleren, dure auto, iets te bruin, iets te lang haar en iets te grote zonnebril. Als je niet beter zou weten en alleen de kranten zou geloven is er met deze jongen maar weinig aan te vangen. Onbereikbaar, eigenwijs en brutaal. Niet de meest ideale schoonzoon, zeker niet naast renners als Robert Gesink en Bauke Mollema, en iets te veel flair voor een keurige bank als Rabobank. In Italie lopen ze weg met dit soort renners, in Nederland is het niet gepast om je kop boven het maaiveld uit te steken. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.

En één jaar was genoeg om van meest gevierde renner van Nederland te vallen naar een renner die het plezier in het fietsen was verloren. Gevierd en verguisd. Zo gaat dat in Nederland. Je moet presteren, je bek houden en vooral geen mindere periode hebben want voor jou tien anderen.

 

Ik woon al enkele jaren in Belgie en ik verbaas me elke keer weer hoe vaak Frank Vandenbroucke een bladzijde vult in een dagblad. “God is terug”, “VDB in vorm voor Vlaanderens Mooiste”, “VDB heeft plannetje voor Hoogmis”. Frank, al 34 keer van zijn voetstuk gevallen maar altijd weer terug opgeraapt door publiek en media. Om over het witte poeder gevalletje van Tommeke maar te zwijgen.

Thomas Dekker, eens het wonderkind, werd verdacht van variabele bloedwaardes. What the fuck zijn variabele bloedwaardes? Volgens mij heb ik ook variabele bloedwaardes. Prik eens bloed op maandag en prik het dan nog eens op vrijdag. Wedden dat ze variabel zijn. Maar de journalisten zagen hun kans schoon om het, weliswaar fotogenieke, hoofd van Thomas gelijk te maken met het maaiveld. En dat was bijna gelukt.

Ster van Bessèges - 2009.

 

Nu gaat hij rijden voor een Belgische ploeg en waarschijnlijk wordt hij bij de eerste de beste koers door Michel Wuyts al gebombardeerd tot halve Belg maar who cares? Hij heeft het plezier weer terug en zal er zeker staan in het komende seizoen. “TD is terug”, “TD in vorm voor La Doyenne” en “TD heeft een plannetje voor de Amstel”. Ik ga met plezier de krant openslaan aan het ontbijt.

Voor mij wordt het ook weer een nieuwe uitdaging want ik mag samen met Thomas debuteren in het Lotto shirt. Een vriendendienst van die onbereikbare, brutale en arrogante ex Rabo renner. Want achter die grote zonnebril schuilt wel een goede vriend die loyaal is en voor anderen door het vuur gaat. Maar dat is niet interessant om te lezen in een krant… Dus schrijf ik het maar. Als vriendendienst voor hem.

 

Michiel

Het Lotto Cycling Institute

Het Lotto Cycling Institute heeft tot doel de know how van de verschillende sportbegeleiders te groeperen en de kennis van de verschillende instanties te coördineren. De Nationale Loterij heeft de aanzet gegeven tot dit project. Zij wil de positie van België aan de top van het wielrennen bestendigen en zelfs verbeteren.

In een eerste fase zal het instituut vooral de Silence-Lotto ploeg begeleiden. Silence-Lotto heeft de voorbije jaren een belangrijk deel van haar budget in jeugdwerking geïnvesteerd. Silence-Lotto heeft daarmee een beslissende rol gespeeld in de doorbraak van talenten zoals Greg Van Avermaet, Jürgen Roelandts en Jurgen Van den Broeck.

Met de begeleiding van Cadel Evans heeft Silence-Lotto expertise opgebouwd in het rondewerk. De voorbereiding van de tourselectie is verbeterd, evenals het tactische wedstrijddoorzicht van de ploegleiding. Belgisch wielertalent zal in de toekomst in eigen rangen naar de top kunnen doorgroeien.

Het Lotto Cycling Institute stelt een lange termijn planning voor de renners op. Daarmee kan een rennersloopbaan rationeler worden ingedeeld en wordt de kans op uitval drastisch verminderd. Om een podiumplaats in de Tour met een Belgische renner te behalen ontbrak tot nu een wetenschappelijk gestuurde totaalbegeleiding om talenten naar de top te begeleiden.

Trainingstage Albufeira Portugal

Trainingstage Albufeira Portugal

Tweede ploegstage t/m 20 januari verblijven we in Albufeira, waar we in twee groepen gaan trainen. De renners die vooral in het Belgische voorjaar moeten schitteren en de anderen die iets later mogen pieken.

Met uitzondering van Cadel Evans en het 'Down Under' zevental, zijn alle Silence-Lotto renners in Portugal.

Ronde van Het Groene Hart 2008

Voor de start.

Na de finish (38e).