Elijzen.web-log.nl

John Beton en het Beest van Friesland

Als je van Yerseke naar Moleneind zou rijden op de fiets zou je kunnen zeggen dat je er een aardige duurtraining op hebt zitten. De twee uithoeken van Nederland hebben niet veel gemeen, afgezien van het feit dat ze allebei dichter bij de Noordzee liggen dan Lommel, maar dat was het wel volgens mij. Toch is er een overeenkomst die sinds het wielerjaar 2009 niet meer over het hoofd gezien kan worden want de beide plaatsen herbergen twee wielertalenten met een opmerkelijk verhaal: Johnny Hoogerland en Lieuwe Westra

 

Bouwjaar 1982 en 1983 (vooral 1982 is een goed wijnjaar), de jaren waarin de twee hardrijders het levenslicht zagen. Allebei opgegroeid in de winderigste streken van Nederland en allebei beloftevolle renners in de jeugdcategorien. Lieuwe vooral een sprinter met een voorkeur voor muziek van de Party Animals (vandaar bij de jeugd bijbehorende gladgeschoren kop) en Johnny een pure hardrijder met een voorkeur voor het uithangen van de lolbroek (op gepaste maar vooral ongepaste momenten). Ik was er live getuige van dat Lieuwe drie klassiekers won als nieuweling en als jochie van 15 denk je dan al gauw dat je tegen de nieuwe Jan Raas van de 21e eeuw aan het fietsen bent. Ook Johnny kon menigmaal op mijn bewondering rekenen gedurende “onze Rabo junioren tijd” maar door de fratsen die hij na de koers uithaalde verwachtte je eigenlijk nooit dat deze zeeuw zou kunnen uitgroeien tot een serieuze beroepsrenner. Lieuwe was als junior al uit het wereldje gestapt en was zich volledig aan het richten op de andere geneugten des levens. Die zien we nooit meer terug.

Ronde van de Algarve 2009.

Maar wat schetste mijn verbazing toen ik een paar jaar geleden ineens naast De Nieuwe Lieuwe aan de start stond bij het NK. Lieuwe mét haar! Coupe gabber was verruild door blonde haren en zo te zien had Lieuwe met zijn nieuwe kapsel ook weer de moraal teruggevonden om in een peloton te rijden. Het leven zit vol verrassingen en bizarre wendingen.

Johnny had ondertussen ook het een en ander meegemaakt, van testosteron ongeval (testosterongeval) maar bewezen lichaamseigen tot uitstapjes in verschillende ploegen maar was wel altijd blijven fietsen tot het moment dat ook hij er de brui aan dreigde te geven. Tot ik hem in de winter van 2007 tegenkwam in de buurt van Lommel. “Verdwaald John?” “Nee, ik heb het winterlicht gezien!” en hij stoempte verder om in 2008 de keien uit de straat te rijden. Lieuwe deed hetzelfde en zo geschiedde dat een Zeeuw en een Fries bij VacanSoleil verenigd werden en de smaakmakers werden van het voorjaar van 2009.

 

Moraal van het verhaal? Bijzondere comebacks zijn niet alleen besteed aan renners zoals Armstrong.

 

Michiel

Paniekvoetbal

We schrijven het openingsweekend in Belgie. Omloop het Nieuwsblad is verreden en Silence Lotto was met drie man vertegenwoordigd in de kopgroep. Rabobank met vijf. Er blijft natuurlijk altijd baas boven baas hè? Toch ging er een Cervelo man lopen met de winst en stond Silence naast het podium en Rabobank met Flecha op het laagste treetje. De sterkste ploeg van de dag had een dubieuze tactiek gekozen in de finale maar deze tactiek was natuurlijk geniaal geweest als ze hadden gewonnen. Wielrennen is niet alleen hard fietsen en verstand op nul, dat bleek wel weer in Gent.

 

De dag erna is de tweede koers van het tweeluik: Kuurne- Brussel- Kuurne. Rabobank zit wederom met veel man in de kopgroep maar Silence Lotto daarentegen is in geen velden of wegen te bekennen. Ook ik niet. Waar de tactiek van Rabo de vorige dag het onderwerp van gesprek was in de media is onze afwezigheid dat op deze bewuste zondag. En de kritieken waren niet mals.

Nu pas besef ik hoe belangrijk het openingsweekend is voor Belgen want na het debacle in Kuurne, zoals dat zo mooi heet, gingen alle alarmbellen rinkelen in huize Silence Lotto. Crisisvergaderingen werden belegd, er werd over boetes gesproken en natuurlijk la question jambon (de hamvraag): Hoe dit is kunnen gebeuren?

Maar is er wel een logische verklaring voor het niet winnen van een wedstrijd of het collectief falen? Zoals je soms de beste kunt zijn en toch niet winnen, kun je soms ook niet goed zijn en toch winnen. Of zoals wij in Kuurne, niet goed zijn én niet winnen. Wielrennen is niet te voorspellen maar er zijn altijd factoren die mee spelen waardoor het niet loopt zoals je zou willen: een topsprinter verlaat de ploeg (McEwen), mannen die vorig jaar underdogs waren, worden nu ineens gebombardeerd tot kopman (Van Avermaet en Roelandts) wat natuurlijk een andere druk me zich meebrengt en dan is er altijd nog de vorm van de dag.

Natuurlijk is het goed voor het moraal als je vroeg in het seizoen wedstrijden wint maar is er ook geen gezegde in het fietsen dat luidt: “Je bent zo goed als je laatste koers”.?

Mensen zijn snel dingen vergeten maar het is logisch dat er tussentijds geevalueerd moet worden als iets niet loopt zoals gepland. Maar met paniekvoetbal scoor je ook geen doelpunten. Soms moet je berusten in hoe de dingen lopen en wachten op betere tijden. “Na regen komt zonneschijn”. Of zoals ze in Frankrijk zeggen: “La roue tourne” (het wiel draait) en dat is misschien in deze context wel het juiste spreekwoord.

 

Michiel

Gent Wevelgem 2009 - voor de start.

Gent - Wevelgem 2009 - Kemmelberg.

Global Warming

De opwarming van de aarde is een hot item in de wereld. Al Gore is niet weg te slaan uit de media en broeikaseffecten, overstromingen en bosbranden zijn fenomenen die niet meer weg te denken zijn uit het hedendaagse leven. Ik heb bij de woorden “opwarming van de aarde” altijd het idee dat het over de hele wereld dan warmer gaat worden, dus lekkerder om te fietsen. Maar zo schijnt het dan toch niet te werken.

 

Het is de derde rit in de Ster van Bessege. We vertrekken uit het troosteloze Nimes om per bus naar de start van deze etappe te rijden. De eerste twee ritten waren koud maar droog, maar nu slaat de regen al zachtjes tegen de voorruit. De gezichten in de bus staan, net als het weer buiten, op onweer. Wat regen toch met het moraal van een renner kan doen. Voorbereidingswedstrijden dienen gereden te worden in mooi weer, de eerste randjes moeten zichtbaar worden op armen en benen en de nieuwe schoenen moeten blinken in een voorjaarszonnetje. Dat is wat renners willen in de eerste koersen van het jaar. Noem ons verwend maar de eerste koersen van het jaar moet je ons niet lastig vallen met regen, natte sneeuw of allebei.

Zo laat mogelijk komen we de bus uit, stellen ons zichtbaar chagrijnig aan de start op en worden weggeschoten voor een middagje afzien in 3 graden en regen.

Maar als we na dertig kilometer koers verkeerd worden gestuurd, tien minuten stil worden gezet en langzaam blauw aanlopen is de maat vol voor iedereen: “Annulée!” wordt in koor geroepen en de koers wordt ingekort naar een slordige zeventig kilometer. En het had niet veel langer moeten duren.

Eigenlijk moesten we ons schamen dat we te beroerd zijn om door de regen te fietsen maar de warme douche in de bus spoelt al snel die schaamtegevoelens weg. Dikke ogen, blauwe lippen en “kouwe klauwen” zijn de overblijfselen van etappe numéro trois. Toch blijven we hopen dat de opwarming van de aarde ook zijn intrede doet in de wielerwereld, te beginnen met de etappe van morgen. Helaas was dat ijdele hoop voor deze Ster van Bessege.

 

Anderhalf week later fietsen we in korte broek, kort shirt en zonnebril door het Portugese land. De moraal is net als de temperatuur hoog. Hier zijn we renner voor geworden! Witte lijfen en bruine armen! Meer wielrenner kun je niet worden… Maar ik denk dat Al Gore daar maling aan heeft. Ik denk niet dat Al beseft hoe fijn het voor sommige mensen is dat de aarde opwarmt. Ik denk niet dat Al beseft dat er sommige groepen mensen zijn die dan met meer plezier naar hun werk gaan. Misschien dat Meneer Gore volgend jaar de Ster van Bessege eens moet gaan fietsen?

 

Michiel

GP La Samyn - 2009

Inauguratie

Amerika was afgelopen maand in de ban van Barrack Obama. Petjes, t-shirts, buttons en vlaggen waren niet aan te slepen in Washington en miljoenen mensen woonden de inauguratie van de eerste zwarte president van Amerika bij. Zowel ter plekke als op tv. Mediaspektakel in het kwadraat en natuurlijk typisch Amerikaans: Groot, groter, grootst.

 

Inauguratie: een formele ceremonie ter gelegenheid van bijvoorbeeld het begin van een ambtstermijn. Dat is wat in het woordenboek staat over dit fenomeen. Meestal slaat dit dus op een aanstaande president maar in dezelfde week als Obama werd er aan de andere kant van de wereld een andere Amerikaan geïnaugureerd (mooi scrabblewoord). De mensenmassa was iets minder groot als voor het Capitol, maar het mediaspektakel was er niet minder om. The Boss, oftewel Lance Armstrong, reed in de Tour Down Under voor het eerst sinds drie jaar weer een UCI koers en werd in Australië geïnaugureerd voor zijn derde ambtstermijn als beroepswielrenner.

 

Wereldkampioen op je 21^e, teelbalkanker overwinnen en zeven keer de Tour winnen. Er zijn Amerikaanse presidenten met een minder indrukwekkend levensverhaal. En nu maakt Lance zijn comeback in het peloton om er weer even orde op zaken te stellen. Daar gingen geen verkiezingen aan vooraf, maar een simpel filmpje op zijn website waarin hij met afgetraind gezicht de camera toespreekt: “Ja, de geruchten zijn waar. Ik kom terug”. Menig kandidaat-Tourwinnaar zag zijn overwinning alweer een jaar uitgesteld, want wat is er tegen dictator Lance te beginnen? Die gaat echt niet terugkomen als hij niet zeker weet dat hij de Tour kan winnen. Lance kent namelijk alleen het woord winnen. Maar zijn het echt alleen ambitie en de promotie van zijn kankerfonds die hem drijven? Zou het zwarte gat ook niet aan hem getrokken hebben zoals aan zoveel wielrenners en had hij niet gewoon schoon genoeg van de Hollywoodfeestjes? Miste hij niet het ritme van het leven als sporter en zag hij dat hij toch niet heel succesvol ging worden als marathonloper, wat hem deed besluiten te gaan doen waar hij goed in is: winnen op een fiets? Want winnen is verslavend, zeker als je het vaak doet. Daar kan geen geld of fotomodel tegenop.

 

Dus daar reed Mr. Livestrong zijn kilometers door het Australische land in de kleuren van Astana. De pers stond rijen dik te wachten om een glimp op te vangen van de fietsende legende, huwelijksaanzoeken onderweg werden mooi in beeld gebracht en Lance reed stoïcijns verder alsof hij nooit gestopt was. Mager, soepel tredje en vastberaden om in juli weer toe te slaan. Want in die maand haalt Lance Amerika persoonlijk drie weken uit haar crisis. De ambtstermijn van vier jaar zal hij waarschijnlijk niet vol maken, maar wie weet staat hij tegen die tijd wel voor twee miljoen mensen met één hand op zijn hart en één in de lucht: “I, Lance Armstrong, hereby declare…”

 

Michiel

Vriendendienst

Thomas Dekker. Enfant terrible van het cyclisme Hollandais, arrogant, patsertje, dure kleren, dure auto, iets te bruin, iets te lang haar en iets te grote zonnebril. Als je niet beter zou weten en alleen de kranten zou geloven is er met deze jongen maar weinig aan te vangen. Onbereikbaar, eigenwijs en brutaal. Niet de meest ideale schoonzoon, zeker niet naast renners als Robert Gesink en Bauke Mollema, en iets te veel flair voor een keurige bank als Rabobank. In Italie lopen ze weg met dit soort renners, in Nederland is het niet gepast om je kop boven het maaiveld uit te steken. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.

En één jaar was genoeg om van meest gevierde renner van Nederland te vallen naar een renner die het plezier in het fietsen was verloren. Gevierd en verguisd. Zo gaat dat in Nederland. Je moet presteren, je bek houden en vooral geen mindere periode hebben want voor jou tien anderen.

 

Ik woon al enkele jaren in Belgie en ik verbaas me elke keer weer hoe vaak Frank Vandenbroucke een bladzijde vult in een dagblad. “God is terug”, “VDB in vorm voor Vlaanderens Mooiste”, “VDB heeft plannetje voor Hoogmis”. Frank, al 34 keer van zijn voetstuk gevallen maar altijd weer terug opgeraapt door publiek en media. Om over het witte poeder gevalletje van Tommeke maar te zwijgen.

Thomas Dekker, eens het wonderkind, werd verdacht van variabele bloedwaardes. What the fuck zijn variabele bloedwaardes? Volgens mij heb ik ook variabele bloedwaardes. Prik eens bloed op maandag en prik het dan nog eens op vrijdag. Wedden dat ze variabel zijn. Maar de journalisten zagen hun kans schoon om het, weliswaar fotogenieke, hoofd van Thomas gelijk te maken met het maaiveld. En dat was bijna gelukt.

Ster van Bessèges - 2009.

 

Nu gaat hij rijden voor een Belgische ploeg en waarschijnlijk wordt hij bij de eerste de beste koers door Michel Wuyts al gebombardeerd tot halve Belg maar who cares? Hij heeft het plezier weer terug en zal er zeker staan in het komende seizoen. “TD is terug”, “TD in vorm voor La Doyenne” en “TD heeft een plannetje voor de Amstel”. Ik ga met plezier de krant openslaan aan het ontbijt.

Voor mij wordt het ook weer een nieuwe uitdaging want ik mag samen met Thomas debuteren in het Lotto shirt. Een vriendendienst van die onbereikbare, brutale en arrogante ex Rabo renner. Want achter die grote zonnebril schuilt wel een goede vriend die loyaal is en voor anderen door het vuur gaat. Maar dat is niet interessant om te lezen in een krant… Dus schrijf ik het maar. Als vriendendienst voor hem.

 

Michiel

Het Lotto Cycling Institute

Het Lotto Cycling Institute heeft tot doel de know how van de verschillende sportbegeleiders te groeperen en de kennis van de verschillende instanties te coördineren. De Nationale Loterij heeft de aanzet gegeven tot dit project. Zij wil de positie van België aan de top van het wielrennen bestendigen en zelfs verbeteren.

In een eerste fase zal het instituut vooral de Silence-Lotto ploeg begeleiden. Silence-Lotto heeft de voorbije jaren een belangrijk deel van haar budget in jeugdwerking geïnvesteerd. Silence-Lotto heeft daarmee een beslissende rol gespeeld in de doorbraak van talenten zoals Greg Van Avermaet, Jürgen Roelandts en Jurgen Van den Broeck.

Met de begeleiding van Cadel Evans heeft Silence-Lotto expertise opgebouwd in het rondewerk. De voorbereiding van de tourselectie is verbeterd, evenals het tactische wedstrijddoorzicht van de ploegleiding. Belgisch wielertalent zal in de toekomst in eigen rangen naar de top kunnen doorgroeien.

Het Lotto Cycling Institute stelt een lange termijn planning voor de renners op. Daarmee kan een rennersloopbaan rationeler worden ingedeeld en wordt de kans op uitval drastisch verminderd. Om een podiumplaats in de Tour met een Belgische renner te behalen ontbrak tot nu een wetenschappelijk gestuurde totaalbegeleiding om talenten naar de top te begeleiden.

Trainingstage Albufeira Portugal

Trainingstage Albufeira Portugal

Tweede ploegstage t/m 20 januari verblijven we in Albufeira, waar we in twee groepen gaan trainen. De renners die vooral in het Belgische voorjaar moeten schitteren en de anderen die iets later mogen pieken.

Met uitzondering van Cadel Evans en het 'Down Under' zevental, zijn alle Silence-Lotto renners in Portugal.

Ronde van Het Groene Hart 2008

Voor de start.

Na de finish (38e).

Parijs - Nice 2008

Proloog Parijs-Nice 2008

3e etappe Parijs - Nice

Via Frankrijk toch weer bij Raboploeg

Michiel Elijzen is terug op het oude nest. En hij is er maar wat blij mee. Op de dag dat hij 's ochtends overeenstemming bereikte over zijn contract met interim manager Henri van der Aat kreeg zijn moraal zo'n boost, dat hij Juan Antonio Flecha in tijd voorbij stak in de proloog van de ENECO Tour. "We hadden beter een dag gewacht met hem laten tekenen," grapte Erik Dekker.

Michiel Elijzen kwam in 1999 als junior bij de Rabo Wielerploegen. Na twee jaar stapte hij over naar het beloftenteam van Nico Verhoeven. Daar ontwikkelde hij zich vijf jaar lang tot een gedegen coureur, die met name een goede tijdrit kon rijden. Eind 2005 koos Elijzen voor een buitenlands avontuur. Samen met Mathieu Heijboer vertrok hij naar het Franse Cofidis, zoals Stef Clement zijn heil bij Bouygues Telecom en Hans Dekker een jaar eerder bij Agritubel hadden gezocht.

Elijzen vond bij Cofidis echter niet wat hij zocht. Hij miste de organisatie van de Raboploeg, een gevoel dat werd versterkt door tal van andere tegenslagen. De taalbarrière, zware valpartijen, verhuisperikelen, het zat Elijzen simpelweg niet mee. Zoals Elijzen bij Cofidis voor Nick Nuyens reed, zo zal hij zich bij Rabobank graag voor Thomas Dekker zetten. De twee kunnen het goed vinden. De vriendschap dateert van de jaren dat ze samen voor het huidige Continental Team reden. Maar Elijzen raakte tijdens zijn twee Franse jaren nooit uit beeld. Altijd hield hij contact met zijn vrienden en bekenden van zijn 'oude' ploeg, in de hoop er ooit terug te keren. Voor Michiel Elijzen begint daarom in 2008 zijn tweede wielerleven.

Wedstrijdverslag!!

In mijn vorige stukje ben ik, volgens sommigen, wat te negatief geweest over mijn huidige ploeg Cofidis (“Tel 08 200 08 300: Voor al uw kredietleningen!”). Ik had zelf niet het idee dat ik te negatief was, wetende dat ik een heel boek vol kan schrijven over dingen die dat wel waren de afgelopen twee jaar. Dat ik het zo ervaren heb, heb ik ten eerste natuurlijk te wijten aan mezelf. Dan aan omstandigheden en de ploeg Cofidis (“Tu est le soleil dans ma vie!”). Maar ik dacht het een beetje te verpakken met wat humor jegens het Franse ras, een knipoog richting La Douce France en een anekdote over het organisatieniveau van Cofidis ( “Lenen tegen de laagste rente denkbaar!”). Dit schoot bij sommige mensen in het verkeerde keelgat en dit heeft mij doen besluiten om vanaf nu alleen nog wedstrijdverslagen op mijn site te zetten. Zoals er op elke wielersite in Nederland en België tig van zijn… Helaas rijd ik geen wedstrijden meer voor Cofidis (“Niet goed? Geld terug!”) en moet ik mijn eerste verslag laten gaan over de toertocht (1.1UCI) die ik afgelopen weekend heb gereden in Valkenswaard (pitoresk dorp tussen Eindhoven en de Belgische grens met vele leuke café’s, winkels en uitstekende eetgelegenheden waar de hardwerkende burger zich te goed kan doen aan de streekspecialiteit “Steppegras” onder het genot van een Dommelsch biertje, gebrouwen in het naburige dorp Dommelen).

Veldtourwedstrijd Valkenswaard

Kijk hieronder voor verslag, groetjes Michiel

Mijn eerste veldtoertocht dit seizoen. Ik was vet zenuwachtig! Ik had natuurlijk vet hard getraind in de zomer, elke dinsdag en donderdag deed ik 45km, maar je weet nooit hoe je ervoor staat tegenover de anderen. ’s Ochtends vlug wat gegeten want ik kwam net van het werk; ik rij 4 krantenwijken. Ik had spaghetti met bruine suiker maar de spaghetti was een beetje slap enzo. Het leek wel een beetje Franse spaghetti. Echt vet smerig weet je! Maar goed, ik dus naar Valkenswaard toe met mijn auto. Ik kwam aan en zag dat het al vet vol stond op de parkeerplaats voor de renners. “Oei, veel deelnemers” dacht ik nog. Ik had in de auto nog snel 8 blikjes Red Bull op want het kon wel eens vet hard gaan in het begin, dacht ik. Bij de inschrijving zag ik allemaal kei goeie renners, dus nog maar 3 blikjes Rooie Stier op…Rooie Stier hihi, dat is natuurlijk Red Bull hè lezers! Mijn nummer was 437 en laat dat nou net mijn geluksnummer zijn! Ik was echt vet blij man, hoe zou jezelf zijn? Ik vol goeie moed naar de auto om mijn fiets in elkaar te zetten.

Ik heb een wreed brute Time fiets van mijn persoonlijke sponsor Cofidis (“Als het aan de kat lag, leende ze bij Cofidis!”) gekregen. Mijn kleren had ik nog aan van de krantenwijk want elke kilometer telt als je prof bent, dus ik was zo klaar. Maar goed ook want het was nog maar 5min voor de start. Ik drinkte mijn laatste Red Bull op (misschien moet ik eens gaan vragen of die mij willen sponsoren?) en trok nog effe snel wat sprintjes. Want koud kun je echt niet aan zo’n koers beginnen natuurlijk, DUH! Na 14 sprintjes van 3 sec was ik wel warm. Ik tjekte nog effe mijn wielen en wat denk je??? Helemaal in orde!

Ik ging bij de start staan maar er was iets met het pistool ofzo want het duurde echt vet lang en het was ook nog eens retekoud! Ik kreeg het echt superkoud want ik had mijn jekje al in de auto gelegd omdat ik niemand bij had die mijn jekje bij de start kon aanpakken. Als dat maar goed gaat straks dacht ik…De pistool deed het dan uiteindelijk toch want hij knalde echt teringjantje hard! We waren vertrokken voor 55km (of 35km, dat moest jezelf kiezen).

Het ging al gelijk fout want ik kwam niet in mijn klikker. Ik heb echt zeker twee minuten verloren voordat ik door had dat ik mijn sportschoenen nog aan had. Ik snel naar de auto, goeie schoenen aan en verder. Goed begin dacht ik nog…Sjezus! Ik ging echt tekeer als een malle en haalde snel veel van mijn tegenstanders in. Dat Red Bull is echt goed, dacht ik nog. Het eerste stuk was allemaal rechtdoor met veel bochten en daarna begon het lastige stuk in het bos. Hier stond de wind echt pal op de rug, waardoor ik echt boven de 65 reed! En dat op dikke banden en voor- en –achtervering. (Nico Verhoeven, als je dit leest: ik ben zeker zo goed als die Molle Baukema. Dusss…)

Ik zag de kop van de wedstrijd al (hij had echt een hele dikke kop hihi) en net toen ik erop en eronder ging, reed ik lek! Moet mij weer gebeuren, dacht ik nog. Ik snel plakken en weer weg. Maar ja, er waren natuurlijk weer allemaal langzame voor mij komen fietsen. Echt zwaar shit want ik kon er niet langs. Ik vet hard schelden natuurlijk, hoe zou jezelf zijn? Om een lang verhaal korter te maken: na 12km achtervolgen kwam ik weer aansluiten bij de lijders! Die Red Bull zou op de dopinglijst moeten, dacht ik nog. Ik had effe gerecup…. hersteld in het wiel van die lijder en toen dacht ik: “Tijd voor een eerste speldeprik”. Ik in zijn reet geprikt met een naald en wat denk je? Hartsikke boos! Mensen hebben geen humor meer…

Toen ben ik weggereden op het moeilijkste stuk van de koers: de afdaling. Vet technisch dus daar kon ik mijn voorsprong pakken, dacht ik nog. Wat denk je? Onderaan ging ik echt keihard op mijn smoel! Ik dacht dat ik mijn been had gebroken en alle mensen langs de kant zegden dat ook. Maar het was maar een schrammetje achteraf. Maar ja, achteraf is altijd makkelijk lullen, dacht ik nog. Ik weer verder…

Ik was weer bij de eerste man in koers en wilde nog effe wat eten voordat ik een nieuwe demar… aanval plaatste maar ik was in mijn val al mijn eten kwijt geraakt. En die Red Bull begon langzaam uit te werken. En we moesten nog minstens 20km! Ik aan die lijder vragen voor een reep maar wilde hij niet geven. Echt zo vet onsportief vond ik het dat ik maar gelijk ben gaan aanvallen. Wat denkt ie wel? Ik sprong weg en had al vrij snel 5meter. Ik keek achterom en zag dat hij bijna aan het breken was maar toen kon hij effe achter de jury auto rijden en kwam hij weer terug. Ik mijn bidon naar de jury gegooid en wat denk je? Nu had ik ook geen drinken meer! Ik moest zuinig met mijn krachten omspringen dus ik liet me wat afzakken in de groep. Ik zat effe niet op te letten en kwam op de kant te zitten. Voor mij moest er iemand lossen en ik kon er net niet omheen en raakte zo de “fieling” kwijt met de groep. Zoals ze dat zo mooi zeggen hihi. Toen kwamen we het bos uit en kon ik de koplopers steeds verder weg zien rijden. Ik was zo kwaad op mezelf en ik dacht: “Kom op man, trek er effe een sprintje uit!”. Ik zette hem op de 54x11 en wat denk je? Derrajeur in mijn achterwiel! Daar stond ik dan, hongerklop van teveel Red Bull, derrajeur in mijn achterwiel, bijna een gebroken been en nog 3km te gaan. Alle wagens reden mij voorbij zonder dat ze me helpten. Ik dacht nog dat ik dezelfde tijd zou krijgen omdat het in de laatste 3k was gebeurd maar dat schijnt niet te gelden bij toertochten. Echt zo vet balen! Ik ben toen maar op de bezemwagen gaan wachten maar dat duurde ook vet lang want die moet natuurlijk een hoop vegen in het bos. Wat een afknapper was deze koers, ik hoop dat het volgende weekend beter gaat in Postel. Vorig jaar reed ik daar erg goed, dusss….

Michiel

Rare jongens die Fransen...

Mijn diensttijd in het Franse vreemdelingenlegioen Cofidis zit er officieus op. Ik sta natuurlijk nog wel onder contract tot 31 december 2007 maar ik rijd vanaf heden (eigenlijk vanaf Duo Normand) geen wedstrijden meer. Heb ik niet zelf voor gekozen maar dit terzijde. Je seizoen afsluiten met een overwinning is maar weinigen gegeven. Dat dan weer wel! Maar een wielrenner zonder wedstrijden is een toerfietser. Dus heb ik mij aangemeld bij WV de Lommelse Dauwtrappers en ben binnenkort te bewonderen in de bossen in en rond dit Limburgse mekka der wielertoeristen. Tot die tijd heb ik enkele weken om de afgelopen twee jaar te evalueren en mijn komende jaar bij mijn nieuwe werkgever voor te bereiden.

 

Mijn eerste jaar is geloof ik wel vrij duidelijk te omschrijven: Vagina avec des poires! Kan er helaas niets anders van maken. Mijn afgelopen seizoen kende dan wel enkele hoogtepunten (Mont Ventoux: 1912m, Tourmalet: 2115m en Keutenberg: 167m) en 2 overwinningen. Maar hetgene wat me het meest bijblijft was de leuke ploeg die we hadden in het voorjaar: Nuyens, De Weert, Hoy, Heijboer, Farrar, Scheirlinckx en Minard oftewel ‘La Train Rouge’. Wij waren echt een vriendenploeg en dat was toch wel de verdienste van Nick die een echte kopman was maar niet boven ons stond. Persoonlijk vind ik het spijtig dat ik deze groep moet verlaten maar dat is dan ook wel het enige wat ik zal missen bij Cofidis. Ik moet (helaas) zeggen dat op mijn eigen benen staan het enige is wat ik heb geleerd bij La Cof. Dat is wel belangrijk in de wielerwereld maar had me liever wat meer met fietsen bezig gehouden in plaats van uit te zoeken hoe ik, met 4 koffers, 3 sporttassen, 2 fietsen en geen idee waar ik was, vanuit Parijs naar huis moest zien te komen. Léon de Kort heeft die dag mijn leven gered want ik had er nu anders nog gestaan. Léon en zijn stationwagen….

Mensen hadden mij wel gewaarschuwd toen ik twee jaar geleden aan mijn Franse avontuur begon. Andere mentaliteit, Franse slag, chauvinistisch en al de andere bekende clichés waren de reacties die ik kreeg nadat mensen hoorden dat ik het ergens anders ging proberen dan bij de Oranjebrigade. Ik dacht: eerst zien en dan geloven. Nou, ik heb het twee jaar gezien, twee jaar afgezien en ben nu dolgelukkig dat ik mijn rode pakje weer inruil voor mijn eigen chauvinistische oranje outfit! Rood, wit en blauw staat toch het beste wanneer het horizontaal in de landelijke vlag staat…

Ik wil hierbij toch mijn ploegmaten bedanken voor het afgelopen jaar, en in het bijzonder Mathieu Heijboer. Zonder hem had ik niets begrepen van de ploegvergaderingen…Of dat een voordeel was kun je natuurlijk ook over discussieren.

Dat ik helemaal niets geleerd heb in Frankrijk is niet waar. Ik ben wel wat dingen tegengekomen die mijn wenkbrauwen deden fronsen of waarvan ik spontaan jeuk kreeg op plekken waarvan ik niet wist dat je ook daar jeuk kon krijgen. Vive la France!!!

• 's Lands meest bekende kledingsmerk heet Le Coq Sportive. Betekent dat niet “De sportieve lul”?
• De manager van je ploeg heet Migraine.
• Wat is er zo bijzonder aan de Franse keuken? Iedereen kan haricoverts (Frans voor gore slappe groene sperziebonen) en gebakken inlegzool maken!
• Weet je waarom Formule 1 hotels Formule 1 hotels heten? Omdat je daar ongelofelijk snel klaar kan zijn in de veel te kleine badkamer: je kan namelijk douchen en schijten tegelijk!
• Pasta al dente betekent in het Frans: slappe deegsmurrie.
• Waarom soppen jullie heel je ontbijt in de koffie?
• Als toch alles nagesynchroniseerd moet worden waarom beginnen jullie dan niet met de cd’s van Patrick Bruel en Johnny Hallyday?
• “Als wij de Tour niet kunnen winnen, dan andere ook niet! Dan gaan we gewoon op de grond zitten en niet verder fietsen….”
• Als Zabel en Riis hun trui moeten inleveren waarom Richard “ik weet van niets” Virenque dan niet?
• Brochard, als je ooit nog eens zo’n vies staartje laat groeien kom ik hem persoonlijk afknippen!
• Waarom rijden er bijna geen Fransen in buitenlandse ploegen?
• “Cyclisme avec deux vitesses” is niet voor niets bedacht door een Fransman.

Michiel

Duo Normand - koppeltijdrit 54,3 km

Start, samen met Bradley Wiggins.


Toch een lastige opgave over het winderige en heuvelachtige parcours.


Gewonnen!  (Foto's Régis Garnier)

1. Bradley Wiggins (GBR)/Michiel Elijzen (HOL) - 1h07'15''
2. Emilien Berges/Denis Robin (FRA) - 02'23''
3. Gustav Larsson (SUE)/Victor Hugo Pena (ESP) - 02'35''
4. Martin Mortensen/Thomas Guldalammer (DEN) - 03'42''
5. Jens-Erik Madsen/Michaël Tronborg (DEN) - 03'48''